- Nigdy nie słuchasz. - O co chodzi?
- Chodźmy zjeść. - Muszę to skończyć.
- Mam wenę, proszę. - Serio? O czym piszesz?
O tym, że jesteś najpiękniejszą kobietą świata.
Uznałeś, że muszę to mieć. Piękny, plastikowy pierścionek.
Najdroższy tego rodzaju na świecie.
Jesteś niemożliwa. Kochasz mnie?
- Kocham cię! Strasznie! - Głośniej!
Kocham cię!
18 LAT PÓŹNIEJ
RESTAURACJA TEATR GRILL
- Nie macie dziś soli? - Niestety nie.
- Ale... co ja zamówię? - Weź coś innego.
Mówiłam już? Przenosimy się do Włoch.
- Poważnie? - Do Włoch?
Estelle zawsze o tym marzyła,
a ja chcę spełniać jej marzenia.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio byliśmy gdzieś z Gustafem sami.
Mogę przyjąć zamówienie?
- Z czym podawany jest halibut? - Z szalotką i szpinakiem na maśle.
Szalotka jest ciężkostrawna, a szpinak wchodzi mi w zęby.
- Macie purée? - Tak.
Poproszę zatem halibuta z purée.
- A dla pani? - Tournedos.
- Jak podać mięso? - Możliwie najprościej.
- Dwa foie gras. - Dziękuję.
Dziękuję.
Pofarbowałaś włosy? Świetnie wyszło!
- Dziękuję! - Pofarbowałaś włosy?
- Dwa tygodnie temu. - Wznieśmy toast!
Wypijmy za spotkanie. I gratulujemy zaręczyn.
Wiesz, jakie miałam włosy, zanim je zafarbowałam?
Gdzie we Włoszech chcecie mieszkać? Na dole, przy obcasie buta?
- Wiesz, jaki mam kolor oczu? - Toskania. Czyż nie jest piękna?
- Nie. - Prawda?
Nie masz pojęcia.
- Gustaf nosi pończochy uciskowe. - W samolocie.
- Pomagają na krążenie. - Ależ ty jesteś stary...
- Napijmy się! - Najwyższy czas!
- Toast za piękne lata przed nami! - Zdrówko!
- Zdrówko. - Ty też możesz wnieść toast.
KRÓLEWSKI TEATR DRAMATYCZNY
ŁAŹNIA I SIŁOWNIA
Marianne.
Pójdę dłuższą trasą.
- Gustafie, musimy pogadać. - Tak?
Chcę rozwodu.
Przepraszam. Wybierasz się gdzieś?
Nie kocham cię już i chcę rozwodu.
- Przecież mamy plany obiadowe. - Co? Ale...
Marianne? Mówisz poważnie?
Nie możesz wstać sobie w niedzielę i nagle zażądać rozwodu.
- A to dlaczego? - Bo to nie w twoim stylu.
- Nie? - Marianne, proszę.
Odbiło ci? Przecież jemy obiad z mamą i tatą.
- Taksówka czeka. - Jak to?
Przykro mi, Gustafie.
- Przepraszam? - Tak.
Pani taksówka.
- Co ja narobiłam? - A co to jest za podejście?
Wszystko gra. Nie bądź taka zdołowana.
Mówiłaś o tym od dawna i w końcu wykonałaś ruch.
Jestem z ciebie dumna.
To zdecydowanie najgorsze, co w życiu zrobiłam.
- Chyba zwymiotuję. - Wiesz, co powinnyśmy zrobić?
- Świętować. - Świętować?
Przejęłaś kontrolę nad swoim życiem.
To coś wspaniałego!
- Straszny ze mnie człowiek! - Przestań.
Oto co zrobimy. Przez kilka tygodni będziesz się mnie trzymać.
Dzięki temu trochę odżyjesz. Możesz mieszkać u mnie.
- Mało miejsca, ale będzie fajnie. - Dzięki.
Rocznik '82. Trzymałam na czterdziestkę, ale...
- Czterdziestkę? - Nie mówmy o mnie.
Wznieśmy toast za kobietę, która postanowiła spróbować
- żyć pełnią życia. - O Boże.
Ale się cieszę!
Gratuluję. Proszę.
Pyszny, prawda?
Nie wiem, czy jest czego gratulować...
- Cześć, tato. - Cześć, dziadku!
Gdzie Marianne?
Czuła się trochę niewyraźnie, ale mocno was całuje.
Przyjechał Gustaf z dziećmi.
Marianne czuła się trochę niewyraźnie.
Dziękuję, nie jestem głucha!
- Marianne źle się czuje? - Tak, pewnie coś złapała.
- Mam nadzieję, że to nic poważnego. - Jasne.
- Cześć. - No cześć.
- Cześć. - Hej.
- Witaj, bracie. - Cześć. Gdzie Marianne?
- A może cię w końcu rzuciła? - Ależ skąd.
Kochanie, gdzie mój drink? Ja tu umieram.
Za chwilę mnie zastrzeli.
Już podaję, kochaniutka.
Koniec tego dobrego. Zostaw trochę dla innych.
Rety! Ty gnojku!
Moje maleństwo.
Jesteś rozpalony. Nie czujesz się dobrze?
Zdecydowanie coś z nim nie gra.
To grypa, skarbie.
Dobrze...
Cóż... możecie sobie mówić, że jestem staromodny.
Ale tradycja jest potrzebna, by utrzymać rodzinę razem.
Małżeństwo bywa poważnym wyzwaniem.
Nils, wiesz, o czym mówię.
Dziękuję, tato.
A ty, Ingo... Cóż, tobą zajmiemy się innym razem.
Przestań, nie bądź taka wrażliwa.
Nie można się poddawać. Jeśli pojawiają się chmury burzowe,
trzeba zacisnąć zęby.
Bo gdzie jest miłość, tam...
Cóż, wnieśmy za nas toast.
Za dwa tygodnie będziemy obchodzić złote gody.
- Za miłość! - Za miłość!
- Bracie...
- Co mnie naszło? Zdrówko. - Chryste Panie...
Powiedziałeś, że mama jest chora.
Nie chciałem dziadków denerwować.
- Dlaczego skłamałeś? - Nie skłamałem. Mama ma się źle.
- Nie jest chora. - Ale z pewnością potrzebuje odpoczynku.
- Zamierzacie się rozwieść? - Ależ skąd. W żadnym wypadku.
Mama jest zmęczona i potrzebuje odpocząć.
Wróci i wszystko będzie w porządku.
Naprawdę w to wierzysz?
- Proszę na Ulrikagatan 11. - Jasne.
Może najpierw powinnam to skończyć?
Ależ ta sukienka na tobie leży. Wyglądasz kusząco!
- Musisz szybko zaliczyć faceta. - Co takiego?
Faceta. Musisz natychmiast wrócić do gry.
Jestem mężatką!
Po prostu nie jestem gotowa... iść w świat.
Wyglądasz bombowo. Zabawimy się!
Absolutnie nigdzie dziś nie pójdę.
- Nikt tu nie ma rodziny? - Super, co?
Ale to mocne. Co tu wlali?
- Cześć! - Czołem.
Kogo ja widzę!
- Cześć. - Cześć.
- Świetnie! - Miłe spotkanie.
- Ciągle mieszkasz na Majorce? - Pewnie.
- Mogłabyś mnie odwiedzić. - Czemu nie?
- Zapraszam. - Cześć!
- Cześć. - Hej.
Obleśny facet. Każdy, byle nie on.
- Jak to? - Jeśli chodzi o przygodny seks.
- Camilla, nie pójdę z nikim do łóżka! - Chodź.
- Uwielbiam ten numer. - Naprawdę świetny.
Coś kiepsko się czuję.
Halo!
Cześć.
Gorąca.
Pewnie.
- Nie. Naprawdę jesteś gorąca. - Co? Wybacz, myślałam, że...
chodzi ci Camillę, więc...
Spokojnie.
Ja tak po prostu...
W porządku, dziękuję.
- Może zbierzmy się stąd. - Co? Jak to?
- Ty i ja. Chodź. - Co? Nie możemy...
- Posłuchaj... - Co jest?
O Boże! Przepraszam!
To nic takiego! Na pewno się wypierze!
- Zostaw. - Podnieś się!
- Ale narobiłaś wstydu! - Nie przesadzaj.
Weź klucze. Śpię dziś u Roffego.
- U kogo? - Otworzę.
- Jaki Roffe? - Mój nowy chłopak. Masz.
- A co stało się z...? - Karlem-Henrikiem? Ale to był nudziarz.
- Napij się wody. - Jasne.
- Rano pogadamy. - Świetnie się bawiłam!
Cześć!
Co mam powiedzieć dzieciom? Że mama postradała rozum?
Z pewnością z ojcem przeżyją kilka dni.
A gdzie się zatrzymałaś?
U Camilli, a niby gdzie indziej?
- U Camilli?! - Mógłbyś mnie wysłuchać?
Nie zachowuj się jak dzieciak!
- Camilla cię do tego namówiła? - Daj jej spokój.
Ona bardzo mi pomogła.
Nie możesz nagle porzucić rodziny. To wstyd!
Nie porzucam całej rodziny, tylko ciebie.
Pewnie po prostu dopadł cię kryzys wieku średniego.
Marianne, to minie, kiedyś o tym czytałem.
Mówisz jak o psie, którego trzeba uśpić!
Przecież chodzi o nasze małżeństwo!
- Poznałaś kogoś? - Nikogo nie poznałam.
Na tyle powinieneś mnie znać! Matko święta!
Rozłączyłaś się?
Co ty wyprawiasz?
Filip? Odbiło ci?
Młody...
- Tato, to mój chłopak. - Witam... Gustaf Brandel.
- Gurra. - Słucham?
Gurra. Mam kumpla o imieniu Gustaf, ale wołają na niego Gurra.
Serio? Ciekawe.
- Jak masz na imię? - Fabbe.
Fabian Love Wachtmeister, tak mam w papierach.
Zmierzasz tylko wypić kakao?
Nie jestem głodny.
- Może zjedz kanapkę? - Ogłuchłeś? Nie jestem głodny!
Naprawdę? W porządku.
- To nowy tatuaż? - Cholera, ten?
Tak, niedawno dziarany.
- Jest prosto z serca. - Bardzo szczery.
- Szczerość to podstawa. - Prawda, tato?
Zdecydowanie.
Powiedz, gdzie się uczysz?
Wylali mnie po pierwszym roku. Wygląda to tak:
szkoła nie jest dla mnie. Dla mnie szkołą jest życie.
- Serio? Czyli pracujesz? - Dorywczo. Nepal.
- To znaczy? - Mówię: Nepal.
Umówiliśmy się z przyjaciółmi Fabbego. Lecimy.
- A szkoła? - Mamy dziś wolne.
- Co? - Miłego dnia, Gurra. Cześć.
- Jestem Gustaf. - Kochanie...
- Filip, weź banana. - Nie, dzięki.
Emmo, chodź na chwilę.
- Prawda, że jest świetny? - Jasne...
Dasz mi jakieś drobne?
Mam się za osobę w miarę liberalną...
On chce mnie zabrać do Nepalu.
Nie ma mowy. Nie.
- Dziękuję. - Proszę.
- Tylko żadnych tatuaży! - Obiecuję! Buziaki!
Chrzaniony zielarz!
Przeniesienie? To teraz mnie zwalniacie?
Przestań. Po prostu twój dział przechodzi do Sundbybergu.
- W związku z ekspansją. - Do Sundbybergu?
- Ale mam tu karnet na siłownię! - „Pokonamy przeszkody”.
Co takiego?
Gustaf. Zawsze cię lubiłem. Właściwie traktuję cię jak partnera.
To dla ciebie szansa.
Nie zmusisz mnie do dojazdów na przedmieście!
Zawsze chciałeś napisać powieść.
Może weź urlop naukowy i spróbuj.
Napisz kryminał. Ludzie je lubią.
Kryminał? A może przy okazji książkę kucharską?
Świetne! Książka kucharska dla miłośników kryminałów.
Już widzę okładkę. Skapana we krwi, pogrążona we mgle łąka.
- Tak! - Co jest?
Jestem w ukrytej kamerze?
Daj to komuś innemu. Gnojek.
Przepraszam.
Co takiego? To świetny pomysł.
Naprawdę. Zastanów się.
- Dostarczysz ekspresowo przesyłkę... - Chryste!
- Co się gapisz? - Nic, przepraszam.
Dobrze, już jadę. Boże! Wrzucisz na luz?
Halo?
To coś poważnego?
- Pracujesz teraz tutaj? - Pewnie. Jest świetnie.
- To nie dla mnie. - Dyżury mi pasują...
- Cześć. Co u taty? - Później pogadamy. Chodź.
Co jest? Masz nietęgą minę.
- W pracy mam urwanie głowy. - Jasne.
- Jak się pan czuje? - Kiedy przyjdzie lekarz?
To ja.
- Żartuje pani? - Antonie, proszę!
- Marianne żąda separacji. - Czyli odeszła?
Tego nie powiedziałem. Chce tylko separacji.
- Nic nie mów rodzicom. - Jasne.
Chciał być zabawny.
Zaraz wracam. Przepiszę coś na uspokojenie.
- Jak się masz, tato? - Co się tak przejmujesz?
- Po prostu się przemęczyłem. - Ojciec miał szczęście.
To poważny zawał. Mógł nawet umrzeć.
Gdzie Marianne?
Odeszła od Gustafa.
Co takiego? Marianne cię zostawiła?
- Nie, chce tylko trochę odpocząć. - Marianne cię zostawiła?
Możesz głośniej? Nie wszyscy słyszeli.
- Marianne cię zostawiła? - Tato, spokojnie.
Tak po prostu by nie odeszła. Coś musiałeś zmalować.
Mówię, że nie odeszła. To tylko próbna separacja.
- Naprawdę w to wierzysz? - Tak.
- Poznałeś inną kobietę? - Mamo, przestań.
- Nie poznałem innej kobiety. - Może ona kogoś ma?
- Czy Marianne się z kimś spotyka? - Nikt z nikim się nie spotyka!
- Czy Marianne... - Życzysz ojcu śmierci?
Zaraz spełni się twoje życzenie!
Wracaj do zdrowia, tato. Muszę pędzić do pracy.
Dziwię się, że nie odeszła wcześniej.
Ja też cię strasznie kocham. Kocham...
Emma!
Mama mnie woła.
Później zadzwonię. Całuski!
Cześć.
- Jak milutko... - Posłuchaj...
Kochamy was najbardziej na świecie. Jesteście dla nas najważniejsi.
To, co chcę powiedzieć, nie ma związku z wami...
- Bierzecie rozwód. - Nikt nie bierze rozwodu. Jasne?
- Tak mówi mama. - Wcale tak nie myśli.
Pozwolisz mi to załatwić?
- Pewnie. - Dobra.
- Będziemy z tatą w separacji. - Tylko na próbę.
- To smutne, ale wszystko się ułoży. - Wiedziałem!
Filipie, kochanie, będzie dobrze...
Wszystko się ułoży!
Nawet nie zauważysz, że się rozwiedliśmy.
Kochanie, proszę...
To wszystko?
Chyba tak.
Nie martw się, wszystko będzie dobrze.
Nie będzie rozwodu. Mama przechodzi przez taki okres. Emma?
To tylko chwilowe. Niebawem wróci do domu.
Tak już czasem bywa. Taka jest natura kobiet.
Chyba.
Przestań, Marianne, chyba nie bierzemy rozwodu?
Nie bądźmy jak wszyscy.
To po co była ta szopka?
Podejdź do tego poważnie.
Rozwodzimy się!
- Cześć! - Cześć!
- Dziedziniec wygląda czarująco. - I pogoda naprawdę dopisuje.
Zamierzasz po prostu odejść?
Rzekłabym, że to wykwit sekularyzacji seksualnej naszej płci.
Jego magia dość wcześnie chwyciła mnie za genitalia.
- Co sądzisz? - Na temat tego zdjęcia?
Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia. Co oznacza?
Wielu uważa to za jego najlepsze dzieło.
Uważam, że pijana małpa stworzyłaby coś lepszego.
- Tu jesteś! - Cześć!
Marianne, poznaj Rodolfa, mojego nowego chłopaka.
- Miło mi. - Mnie również. Marianne.
Jest wybitnie utalentowanym twórcą tych wszystkich dzieł.
Dobrze jest poznać kogoś, kto ma własne zdanie.
Camilla nie wspominała, że jesteś taki...
- Utalentowany? - Ale ma talent!
Wspaniałe, prawda?
Jasne. Dla ślepca albo zboczeńca...
Rodolfo mówi troszkę po szwedzku.
Nie za dużo.
Pochodzi ze Szwecji.
Tu się urodziłem, ale gdy byłem mały, przenieśliśmy się do Włoch.
Całe życie spędziłem za granicą. Londyn, Paryż, Rzym.
- Nieźle. - Stambuł.
Uwielbiam Stambuł.
Od lat namawiają go tam na wystawę.
Ale zmieniłeś zdanie.
Przez kobietę.
Długo jej nie widziałem.
Wiem, jakie kobiety cię kochają.
Jestem z ciebie dumna. Masz wielki talent.
- Jasne. - W nocy to ty będziesz ze mnie dumny.
Duszno tu. Wyjdę się przewietrzyć.
- Na razie. - Wszyscy są pod wrażeniem.
- Dla mnie tyle. - Jasne.
- Zobaczmy... - Daj to komuś innemu.
Bo po południu mam wykład. Idiota.
- Cześć. - Cześć.
- Mam odebrać przesyłkę ekspresową. - Chwila.
- Stresująca praca? - Słucham? Po prostu szef to idiota.
- Lubi pan czytać? - Tak, ale...
To dla kogoś, komu przyda się odrobina inspiracji.
Odrobina? Cała masa.
Nieźle. Proust, W poszukiwaniu straconego czasu.
Chyba skądś pana znam.
Wpadliśmy na siebie w moim biurze.
- Była pani nieco spięta. - Żeby pan wiedział.
- Proszę. - Dzięki.
- Powodzenia. - Dziękuję. Ale w czym?
- W inspirowaniu znajomych. - Jasne.
- Mam dość twoich bredni! - Posłuchaj!
Nic nie zrobiłem. Po co ci mój telefon?
Pacjentka pisze, że chciałaby wziąć z tobą prysznic?
- Masz mnie za idiotkę? - Wiem, że nie brzmi to najlepiej.
Ta pacjentka po prostu jest bezpośrednia.
- Zakłamany gnoju! - Nie chciałem przeszkadzać...
To nie pogramy w squasha?
Pogramy, do cholery.
Obyś dostał raka!
Ludzie pobierają się i rozwodzą. To nieuniknione.
Nie ma się czego wstydzić. Ale chyba nie jesteś zaskoczony?
Myślałem, że jest szczęśliwa.
A kto jest szczęśliwy? Melancholia nie wystarczy?
Kierkegaard powiedział: „Zabierz mi wszystko poza melancholią”.
- Uprawiasz seks? - Jaki ma to związek z tobą?
Skoro pytasz, prowadzę normalne życie erotyczne.
Czyli nikogo nie posuwasz.
KRÓLEWSKIE KORTY TENISOWE
I wtedy Gustaf mówi: „Ja też jestem imigrantem, bo pochodzę z Djursholmu”.
Nils to nudziarz. Niczego nie chce zmienić.
Rozumiem cię.
Nie mam nic przeciwko zmianom, byleby doprowadzać je do końca.
Te plastikowe zasłony zaczynają mi się podobać!
Plastikowe zasłony! Jeszcze chwila i się zsikam!
Szaleństwo. Sten?
Szmata!
Proszę mu wybaczyć, właśnie zostawiła go żona.
Już ci pomagam, bracie.
Nie wiem już, kim jest ta kobieta. Ale tak łatwo się mnie nie pozbędzie.
- Nie będzie tak łatwo... - Pewnie. Pomogę ci.
Nie słyszałam, by ktokolwiek był uczulony na tymianek.
Kolendra uczula, to czemu nie tymianek?
- Długo jesteś wolna? - Słucham? To znaczy...
Właściwie to świeża sprawa.
Można powiedzieć, że jestem w trakcie rozwodu.
- A ty? - Minęło już sześć miesięcy.
Na kursach, na które chodzę, poznaję wiele ciekawych osób.
- Miło. Co to za kursy? - Najróżniejsze.
Teraz chodzę na kurs seksu tantrycznego.
Czego? Co to takiego?
Aby nawiązać głębszą więź
i osiągnąć prawdziwą bliskość, niezbędna jest otwartość.
Można to porównać do próby emocjonalnego i mentalnego rozbierania.
Obecnie skupiamy się na kobiecych wytryskach.
Zdrówko.
Przepraszam, mogę spytać? Miewasz wytryski?
Nie. Moje orgazmy są zwyczajne.
Bo różnica jest przeogromna.
Niestety, ja też ich nie miewam.
Ludzie mają parę uszu i jedne usta. Wiecie dlaczego?
Bo należy dwa razy więcej słuchać, niż mówić.
To, co dzieje się w przestrzeni,
ma początek w sercu, gdy ty, Mario...
- Marianne. - przejmujesz kontrolę...
Rozbolała mnie głowa...
Oczywiście...
Wszyscy faceci są tak zdesperowani?
- Zdesperowani? - Tak.
Nie bądź pesymistką i chwytaj rzeczywistość.
Nie jestem pesymistką, ja tylko...
- Nie powinnam była rzucać Gustafa. - Co mówisz?
Cieszę się, że odeszłam od Gustafa.
Miłe przyjęcie.
Zdecydowanie.
Jeśli ktoś lubi żałosnych psychopatów.
Rozumiem cię.
Zapomniałam się i mówię po szwedzku.
Przepraszam.
Spokojnie. Sporo rozumiem. Moja matka jest Szwedką.
Poważnie?
Zapalisz?
- Dzięki, nie palę. - Tylko jednego.
Niech będzie.
Dobra.
- Kogo tutaj znasz? - Absolutnie nikogo.
To wszystko pomysł Camilli. Przyszłam, bo...
Mąż i ja w zasadzie...
rozwodzimy się. Można tak powiedzieć.
Moje ulubione osoby na całej planecie!
Chyba za dużo uwagi poświęcasz naszej gospodyni.
Tylko sobie palimy.
Serio?
- Tak. - O czym rozmawiacie?
Rozmawialiśmy o twoim...
Czyż ten szampan nie jest wyjątkowy?
- Spróbuj. - Nie.
Przepyszny.
Tańczmy!
Chodź.
- Cześć. - Cześć.
Sprawiasz wrażenie miłego i wrażliwego faceta.
Dzięki.
- Wiele nas łączy. - Czyżby? A co słyszałaś?
Wyczuwam twój ból. Zobacz.
Czujesz?
- Zadzwonię po taksówkę. - Nie, chcę cię tu i teraz.
Mam klucze do pralni.
- Twój mąż... - Wszystko mu jedno.
Sten, idź spać. Słyszałeś?
- Nie... - Tak...
Nie mogę. To nie w porządku.
Zupełnie.
Jesteś na FB?
Nie, ale słyszałem, że jest całkiem niezły.
Powinniście się wstydzić!
- Co mówisz? - Że cię kocham.
Nie. Co? Tak...
Uważaj...
Jesteś...
Właściwie nie jestem zaskoczona.
Ekscentryczny artysta. Do tego Włoch.
- Mówiłaś, że jest przyjemny. - Może coś takiego wspomniałam.
To dowód tego, jak człowiek może się mylić. Jak ja się myliłam.
Rozmawialiśmy nawet o zaręczynach.
Co takiego? Nie miałam pojęcia.
Trochę was poniosło.
Czuję się jak śmieć.
Jak coś zbędnego.
Daj mi jeszcze kilka dni. W porządku.
Nie martw się. Spokojnie. Zaufaj mi.
Mam drobne problemy rodzinne.
Muszę kończyć. Dziękuję.
Moja agentka. Co za miła niespodzianka.
Masz pojęcie, jak czuje się Camilla? Jest w rozsypce.
- Co takiego? - Załamała się. Jest całkiem przybita.
Smutno jej.
Spróbuj wina. Niesamowite.
Dobra.
Byłem z nią szczery od samego początku.
Wiedziała, że to tylko romansik.
Co takiego? Pozwól, że coś ci powiem.
W Szwecji nie pomiata się tak ludźmi.
Serio? Ciekawe.
Przygotowałem świetne risotto. Zjesz?
Chodź.
Sądzisz, że możesz robić co zechcesz?
Tylko dlatego, że jesteś jakimiś leszczem fotografem?
Pamiętaj o winie!
- Dokończ risotto. - Nie, dziękuję.
- Śmiało. - Więcej już nie wcisnę.
To może jeszcze wina.
O co chodzi?
Dlaczego nie możesz się z nikim związać?
Czuję, że na świecie jest wiele ciekawych i wspaniałych kobiet.
Nie chcę się ograniczać.
Uważam, że małżeństwo zabija spontaniczność.
Nie chcesz, by ktoś cię skrzywdził. To wszystko.
Nie w tym rzecz. Większość par i tak się rozwodzi.
Dziękuję.
Rower jeszcze tu stoi.
- Marianne. - Tak?
Chciałbym porobić ci zdjęcia.
Z pewnością.
Mówię poważnie.
Nie...
Jesteś bardzo piękną kobietą.
Daj spokój.
Muszę już lecieć.
Dziękuję! Risotto... było wspaniałe! Takie kremowe i...
- Cześć. - Ale mnie wystraszyłaś!
Nie śpisz, świetnie.
- Zaliczyłaś coś dzisiaj? - Co ty.
- Byłam w muzeum. - Do tak późna?
Właściwie to był bardziej wykład...
z botaniki. Bardzo ciekawy.
- Dasz mi wody? - Już idę.
Poznaj Marianne.
- Cześć. - Cześć. Co jest...?
Kiedy zdążyliście się poznać? Nie rozumiem.
Przed chwilą byłaś zdruzgotana.
Tak, ale mi przeszło.
Tak po prostu? Świetnie.
Ledwo wychodzę za drzwi,
a ty od razu wciągasz tu faceta, żeby...
Dlaczego jesteś nagi? To wielce niestosowne!
Wstydź się, Camillo!
Wściekła się.
Zwalniam się.
Co takiego? Nie było o tym mowy.
Postanowiłem napisać powieść, o której wspomniałem.
Na maszynie, na poważnie. Sam mi to zasugerowałeś.
Ale nie sądziłem, że mnie posłuchasz.
Nie chcę być wścibski,
ale jak rozumiem, masz napiętą sytuację w domu.
Nie zamierzam rzucać się z dźwigu.
Cieszę się.
Może z wieży. Żartuję.
Nie ma co tak dłużej filozofować.
Czołem!
Szacunek!
Wynoś się!
Kontynuujmy.
Co ja zrobiłem?
Stres daje popalić?
O, hej!
Nie, żaden stres...
- Studiuje pani medycynę? - Tak. Dziwi to pana?
Ależ skąd.
Mój brat jest lekarzem. Rozpoznałem podręcznik.
Świetnie. Jak leci? Kupił pan ostatnio jakieś książki?
Nie, ale właśnie rzuciłem pracę.
Pracowałem tam 15 lat i w końcu miałem dosyć.
- No nieźle! Jak zamierza pan to uczcić? - Nie zamierzam, ale...
- Zgłupiał pan? - Słucham?
Wyrwał się pan z kieratu, trzeba to uczcić!
Racja, chyba powinienem.
- Rita. - Gustaf.
- Winszuję. - Dzięki.
- Trzymaj się. - Miłego...
Gustaf!
- Cześć, kolego! - Czołem!
- Co u ciebie? - Wszystko gra. Jak Włochy?
Straszne miejsce. Straszny hałas, nie da się spać.
- Przecież byliście szczęśliwi. - Ale nie przestawaliśmy się kłócić.
Zmieniliśmy zdanie. Kupiliśmy wspaniały apartament w Paryżu.
- Serio? - Gustaf.
Jeśli w sobotę jesteś wolny, oblewam wyprowadzkę.
- Wspaniale. - Wpadnij i uczcij swoją wolność.
Nie wiem, czy od razu wolność...
- Trzymaj. - Dzięki.
- Potwierdź SMS-em. - Jasne.
- Cześć. - Cześć.
- Studiuje medycynę. - Rozumiem.
Słuszny wybór.
- Pozdrów ode mnie Marianne. - Pewnie. A ty swoją połówkę.
Paryż to wspaniały pomysł. Naprawdę.
„To nie byli moi bracia, w związku z tym on...”
- Imprezowałeś? - Ależ skąd.
- Ty palisz, tato? - Nie.
- Gdzie spędziłaś noc? - U Fabbego.
- Cześć. - Cześć. Jest sprawa.
Więc...
Co ty masz w nosie, Emmo?
- To Olivetti! Ale retro! - Poznajesz, świetnie.
Dziadek taką miał.
- Kiedy to napisałeś? - Zanim się urodziłaś.
Nigdy nie skończyłem, ale czuję, że teraz jestem na fali.
Ma pan wydawcę?
- Jeszce nie wybrałem. - Fabbe napisał doskonałą mangę.
Byłem w Forum, ale przeniosłem się do Pirata. Równo dzielą się kasą.
Rozumiem, nieźle.
- Jack. - Słucham?
To najfajniejsza powieść Uffego, czytał pan?
Pewnie, ale dawno temu. Świetna.
Zajebista. To klasyk. Piątka!
Świetnie, Gurra!
Gustaf...
Emmo, w tej chwili wyjmij kolczyk z nosa!
- Tato, lepiej się ubierz. - Co?
Ubierz się!
- Filip? - Jest!
- Rozumiem, że jesteś zły. - Jest!
Martwiłem się.
- Nie odbierasz telefonu. - Strzał!
Rozumiem, że jesteś zdenerwowany.
- Strzał! - Melker, bądź cicho.
- Muszę pogadać. - Strzał!
- Proszę... - Strzał!
Zamknij się, Melker!
Dlaczego się na niego wściekasz? Nic nie zrobił.
Wiem, ale sprawia, że nie mogę się skupić.
Mama odeszła przez ciebie.
Wcale nie... Melker, puść.
- Nie przeze mnie odeszła. - Nie?
Filip?
Poza tym nie odeszła. Tylko zrobiła sobie przerwę.
- Idiota. - Co?
Niech to szlag!
Do jasnej cholery!
Smarkacz.
- Mamo, gdzie Inga? - Na jakimś kursie samopoznania.
Teraz to takie popularne, ale dla mnie to stek bzdur.
Proszę.
- Jedz. - To na pewno dla mnie?
Nie jestem królikiem.
Naprawdę rzuciłeś pracę, by napisać książkę?
- Odbiło ci? - Spokojnie...
Sam nie wiem...
Czy Filip może tu pomieszkać, aż się zorganizuję?
- Tylko przez kilka dni. - To chyba zły pomysł.
Tata jest chory, a ja mam dużo na głowie.
Chłopiec zostanie. Dom bez matki to nie miejsce dla młodzieńca.
Dzięki, tato.
Marianne raczej nie jest wzorem matki.
A teraz idź przeprosić swojego szefa.
- Mam wszystko pod kontrolą. - Myśl o reputacji.
Żona spuszczona ze smyczy to kłopoty.
Moja żona nie jest spuszczona ze smyczy, tylko...
Halo?
Co to jest?
Przesadziłeś. Cała się lepię.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
- Co masz w nosie? - To prezent od Fabbego.
Tata pozwolił ci przekuć nos?
Nie możesz...
Miłość nie pyta o przyzwolenie.
Cześć!
- Milutka pani jest. - Serio?
- Pokój. - Dzięki.
Co to za koleś? Ile ma lat? Dlaczego nie jesteś w szkole?
- Mamy dziś wolne. - Co takiego?
- Prawda, że jest magiczny? - Czy ja wiem?
- Nepal! - Jedziemy do Nepalu.
- Nepalu? - Fabbe zna takiego guru.
Spokojnie, nie uprzedzajmy faktów.
A co tata tutaj wyprawia?
Nie mam pojęcia. Chyba się zwolnił.
- Z pracy? - Tak myślę.
Emma, czas na jogę. Kocham cię!
- Ja ciebie też! - Main tumse. Kocham cię!
Widziałaś moją dużą walizkę od Vuittona?
Ten symbol imperialistycznego statusu, cenniejszy dla ciebie od dzieci?
Właśnie ten. Dziękuję.
Poszukam.
- Idę. Cześć, Fabbe. - Czołem.
- Cześć. - Emmo, Nepal czeka!
Co za banał. Gustaf dobija do pięćdziesiątki.
Chce rozwodu i nagle wraca do Strindberga.
Przecież to ty chciałaś rozwodu.
Ale on właśnie się zwolnił. Nie zamierza chodzić do pracy.
Bądźmy poważni. Tak nie można, życie to nie żart.
To co cię tak naprawdę gryzie?
Mam dosyć tej ściemy.
- I pozoranctwa... - Piękna.
Ja nigdy nie byłam sobą.
- Wszyscy kogoś gramy. - Mam to gdzieś.
Chcę jedynie...
być uczciwa względem siebie.
Chcę, by ktoś kochał mnie za to, kim naprawdę jestem.
Tyle.
- Rozumiesz? - Tak.
- Chcę się z tobą kochać. - Nie robiłam tego od lat.
Spokojnie, wszystkim się zajmę.
Mam romans z Rodolfem.
Co za ulga! To znaczy...
Myślałam, że masz raka czy coś!
- Nie jesteś zła? - Skąd, już o nim nie myślę.
Napędziłaś mi stracha.
Na czym stanęliśmy?
Przepraszam, te małe...
KINO RIO
- Podobało mi się. Dobry film. - Ciekawy.
Owszem... Chwileczkę.
- Cześć, kochanie. - Mamo, co ty wyprawiasz?
Ojciec używa maszyny do pisania z czasów wojny.
Filip siedzi u dziadków, a ciebie nie ma.
Ostatnio miałam urwanie głowy, wybacz mi.
Porozmawiam z tatą.
A co u ciebie? Układa się z Fabbem?
Nawet nie zaczynaj!
Nie nadajesz się matkę. Myślisz tylko o sobie!
Po co ci dzieci, skoro nie chcesz z nimi być?
- Kochanie, wiesz co...? - Przestań!
- Wszystko w porządku? - Tak, wszystko gra.
Słuchaj, Marianne... Chciałem cię o coś spytać.
Sporo myślałem i... Pojechałabyś ze mną do Berlina?
Miałabym jechać do Berlina?
- Z tobą? - Mam swoje zasady...
Ale z tobą jest inaczej. Nigdy tak się nie czułem.
- Jasne... - Mogłabyś się zastanowić?
To na pewno właściwy adres?
Świetnie. Miłego wieczoru.
Cześć.
- Cześć. - Czołem.
- Miło, że wpadłeś. - Jasne.
- Proszę. - Dzięki!
Piwo?
- Chętnie. - Jasne.
- Wynosisz się stąd? - Tak.
Właściciel mieszkania jest niezadowolony. Sąsiedzi narzekają.
- Przykro mi. - Coś się znajdzie.
- Albo wprowadzę się do ciebie. - Pewnie...
- Zazdrosny. - Jasne. Dziecinada.
Ale nie wiem, dlaczego. Był tylko dopadaczem.
- Przypomnij, co to oznacza? - Koleś do rżnięcia.
Racja! Wiedziałem.
- Już się bałem, że ścigał cię za długi. - Jasne.
- Fajna muzyka. - Zatańczymy?
Chętnie. Mam ochotę zaszaleć.
- Idziemy? - Tak.
- Piszesz powieść? - Tak.
- I jak idzie? - Całkiem nieźle.
Mam świetny szkic, jeśli mogę się pochwalić.
Super. Jesteś pisarzem, ekstra.
Muszę siusiu. Zaraz wracam.
- Cześć. - Hej.
Chcesz?
- To prochy? - A co, jesteś gliną?
Skąd. Ale zastanawiam się...
- To dobry towar? - I to bardzo.
Warto wiedzieć, jeśli chce się spróbować.
To chcesz czy nie?
Cóż...
Strindberg był pisarzem jak ja i pił absynt...
Spróbuję. Co się może stać?
O tak!
To było jak piorun
Tłum przerażał mnie
Muzyka niosła spokój
I rozluźnili się
O tak!
I rzekł facet z końca sali
„Do ataku wszyscy już!” zamieniając parkiet w gruz
I dziewczyna w kącie rzekła
„Mówię ci, chłopaku zamienią parkiet w gruz”
Parkiet w gruz
Jestem twoim super dopadaczem!
Dzień dobry, wcześnie wstałeś.
Dzień dobry.
- Widziałem się wczoraj z matką. - Tu, w Sztokholmie?
Biologiczną. Nigdy wcześniej jej nie widziałem.
Spotkałeś się więc z biologiczną matką. Jak poszło?
Dobrze.
Gadaliśmy o wszystkim,
jakbyśmy znali się od zawsze.
Przed spotkaniem miałem obawy.
Świetnie.
Rita?
Rita? Halo?
Cześć! Ale mamy piękny poranek!
Naprawdę. Uwielbiam jesień!
Warto wypełnić płuca świeżym powietrzem. Miłego dnia, Göran!
Jesteś! Próbuję cię załapać od tygodnia!
Dzwonili ze szkoły.
- Co to za ciuchy? - Jakieś stare z piwnicy.
Chcą porozmawiać o Filipie.
Mamy spotkanie z nauczycielem.
- Coś ci dolega? - To nic takiego.
Powinniśmy załatwić to razem, jako para.
Emma wspomniała, że odkopałeś też starą maszynę do pisania.
- I rzuciłeś pracę. - To bardzo wyzwalające.
Zacząłem pisać powieść. Jestem jak nowonarodzony.
- Jakąś powieść? - Moją starą powieść.
- Cześć. - Hej.
Camilla będzie tu o drugiej.
- Kto to? - Rodolfo.
- To Gustaf, były mąż. - Gustaf. Miło mi cię poznać.
- To zaszczyt. - Pewnie.
Rodolfo przygotował całe...
To artysta, który to stworzył. Świetny. Odnosi wielkie sukcesy.
Jeśli ktoś lubi takie paskudztwa, to pewnie.
- Podoba ci się? - Tak.
- Jasne. - Przepraszam.
- Marianne sporo o tobie mówi. - Serio? Rozumiem.
Ciągle jeszcze jesteśmy małżeństwem.
Jeszcze nie było rozwodu.
Jasne.
Rozumiesz czy mam mówić wolniej?
Nie trzeba.
Gdy byłem młody, też robiłem rozmazane zdjęcia, więc coś nas łączy.
Rozmazane zdjęcia i rżnięcie mojej żony.
- Wybacz, nie zrozumiałem. - Rżnięcie mojej żony.
- Już. - Kumasz?
Gustaf, chodźmy już...
- Co do nauczyciela... - A więc to twój dopadacz?
- Co? - Koleś do rżnięcia. Zgadza się?
O czym ty mówisz?
To, z kim się spotykam, to nie twoja sprawa.
Dzwoni moja dopadaczka. Cześć, Rita.
Tak, dzięki.
Pewnie. Kawa o trzeciej w Åhléns. Super.
- Będzie fajnie. Cześć. - Kto to był?
To, z kim się spotykam, to nie twoja sprawa. Jasne?
- Zabiję go! - Patrz na wprost.
- Jak jej na imię? - Co ona widzi w tym żigolaku?
To pornograf. O kogo pytasz?
- Nie zgrywaj głupka. - Interesuje mnie tylko Marianne.
- Nie chcę innych. - Głęboki oddech.
Dobra, wyduś to z siebie.
- Rita. 29 lat, studiuje medycynę. - Nieźle!
Kocham Marianne. Ale Rita jest taka...
Nie można już mieć dopadaczki na boku?
Czego?
- Kogoś do rżnięcia. - Niech mnie...
Ależ nie można! Co mi odbiło?
Ale dobrze się bawiłem, naprawdę. Może nigdy nie było lepiej.
Jednak Marianne jest wciąż matką moich dzieci.
Syndrom wyparcia...
Odkryłem w sobie nowe rzeczy.
...alkohol, substancje na aktywność seksualną.
- Co?! - Ekstazy z jakimiś brudami.
- Wiedziałem! Umrę! - Spokojnie. Diagnoza...
Zazdrość i zauroczenie.
Najwyraźniej zakochałeś się w tej młódce
i ciągłe czujesz coś do Marianne.
Tak...
Czuję tu nacisk. Rety.
- Cześć. - Cześć.
Poradziłeś sobie rano? Musiałam wyjść.
Pewnie. Niezłych masz kumpli.
W zasadzie mógłbym być twoim ojcem.
Wiem i mam to gdzieś. Jasne?
Podoba mi się twoja nieprzewidywalność.
Fakt, jestem nieco szalony.
Muszę iść na wykłady, ale może zjemy razem kolację?
Słuchaj... mam dwoje nastoletnich dzieci.
Od liceum odkładam na emeryturę. Wstąpiłem do Młodych Konserwatystów.
Noszę buty korekcyjne i martwię się o swoją prostatę.
O to chodzi. Dlatego jest z tobą tak fajnie.
Kto wie, co wyskoczy z ci z ust.
Miło mi.
Jesteś wspaniałą osobą, w każdy możliwy sposób.
Ale to się nie uda. Dziwny ze mnie gość.
Rzuciłem pracę i jestem w trakcie rozwodu.
Eksperymentowałem z narkotykami. Totalnie mi odbiło.
Mam mętlik w głowie, nie wiem, co robić.
Działam na czuja. Powinni mnie zamknąć.
Nie planowałam naszego ślubu.
Ale gdy było się z kimś w małżeństwie tyle lat i są dzieci, nic nie jest proste.
Jasne. Czyli z kolacji nici.
Mogę ci oddać gacie. Trzymaj się.
SZKOŁA ÖSTERMALM
Cóż...
Rety...
Przepraszam.
Filip ma poważne problemy z koncentracją.
I w ciągu ostatnich tygodni często go nie było.
Nie mogłeś się nim zająć nawet przez tydzień. Nieudacznik.
Filip jest u moich rodziców w Djursholm.
Opuścił się w nauce i ma zaległości.
- Rozumiem, że w domu są problemy. - Można tak powiedzieć.
- Rozwodzimy się. - To tylko próbna separacja.
- Wiesz, jak to się skończy. - Nie wiem.
Dyskusja nie dotyczy definicji rozwodu czy separacji,
- tylko państwa syna. - Jasne.
Do tego wszystkiego mąż zwalnia się z pracy.
Żeby co dokładnie robić? Pisać jakąś książkę?
Nie do wiary. To prawnik, nie pisarz.
Jens Lapidus, Juli Zeh. Świetni pisarze i prawnicy.
Przynajmniej nie zadaję się z podrzędnym artystą.
- Darzę Rodolfa uczuciem! - To nieprawda.
Prawda! Silnym uczuciem. To się po prostu stało!
Moja żona poznała prawdziwego idiotę.
Rozumiem, ale może wróćmy do Filipa.
Nie mam wpływu na to, jak się czujesz.
Ze swoimi uczuciami sam sobie poradzę.
Ale nie sądziłem, że polecisz na pornografa.
Do tego spałam z nim! I to wiele razy!
Proszę przestać. To nie czas i miejsce na takie spory.
Słyszałeś? Rżnęliśmy się! Wiele razy! Było świetnie!
Słyszałem. Dziękuję, że powiedziałaś mi o tym tu i teraz!
- Miło, że mnie oświeciłaś! - Nie ma sprawy. Już wiesz!
Aż dziwne, że państwa syn jest normalny.
Tak... dziękuję.
Gustaf! Wiesz, czym się różnicie?
On potrafi okazać uczucia i mnie docenić.
- Wrażliwiec. - Ty nie jesteś w stanie się zmienić.
- Jak ty jesteś ubrany? - Może zobacz, co masz na głowie.
- Przyganiał kocioł garnkowi. - Spadaj.
Kiedyś dbałaś o wygląd.
Nie zgrywaj świętoszka. Widziałam cię z dziewczyną!
Szpiegujesz mnie? Aż mnie połechtało!
Nie pochlebiaj sobie, to był przypadek.
Rita kończy 30 lat i studiuje medycynę.
Pięknie. Czyli bawiłeś się w doktora.
Tak zachowują się starzy zboczeńcy!
To wyjątkowo ohydny beret!
Dziękuję, że mogę się tu zatrzymać.
Tak, do zobaczenia.
- Kochanie... - Mamo!
Powiedział, że już mnie nie kocha.
Że poznał inną.
Gdybym nie była nudna, nie doszłoby do tego.
Przestań. Jesteś najsłodszą dziewczyną na całym świecie.
Mówisz tak, bo jesteś moją mamą.
Poznasz jeszcze wielu chłopców. Słowo.
Wiem, że cierpisz, ale wszystko się ułoży.
Ale Fabbe jest nie do pobicia.
- Nie mów tak. - Co?
Ja tylko...
- Kochanie... - Nie znoszę Nepalu!
Dlaczego odeszłaś od taty?
Skarbie...
- Wspaniale! Miło, że wpadłaś. - Mam tylko chwilę.
Uważam, że zasługujemy na drugą szansę.
Spróbujmy. Co ty na to?
- Jesteśmy w trakcie rozwodu. - Zdaję sobie sprawę.
To nie znaczy, że nie możemy zmienić zdania.
- Mogę przyjąć zamówienie? - Poproszę wodę sodową.
- Co do jedzenia? - Odpuszczę. Pilnuję wagi.
Niepotrzebnie, wyglądasz wspaniale.
- Tak myślisz? - Jak cukiereczek.
- Jasne... - Cóż...
Co my wyprawiamy?
Co?
W szkole nieźle wyszło...
Nie da się ukryć.
Jeśli go za to nie wywalą, to możemy wszystko.
Racja...
Jak długo chcesz go trzymać u dziadków?
- Zaraz ci powiem. - Chciałam wodę sodową.
- Ale to właśnie przyniosłam. - Tak, dziękuję.
Marianne, chciałem cię przeprosić.
Zachowywałem się jak idiota.
Nie mogę mówić za ciebie, ale ja nie jestem dumny
ze swoich ostatnich wyczynów, czy raczej wybryków.
Wyobrażałem sobie, że się razem zestarzejemy.
Wiem, że ostatnio było ciężko,
przez ostatnich kilka miesięcy, może nawet lat...
Ale... tęsknię za tobą.
Dzieci również. Dom jest pusty.
Zdrówko.
To przeze mnie. Zbyt wiele od ciebie chciałem.
To nie twoja wina. Wybacz, ale...
Nie mogę po prostu porzucić dzieci.
- Nie udźwigną tego... - Już...
W porządku.
Z przyjemnością pokazałbym ci Berlin. Innym razem.
Tak. Może innym razem.
Kiedy wyjeżdżasz?
Niebawem. Jeszcze spróbuję spotkać się z matką.
- Ale to trudne. - Wiem.
Wiem. To...
Mam nadzieję, że wszystko się ułoży.
Pewnie. Tak czy inaczej.
Dobrze.
Jeśli chodzi o pożegnania...
Pożegnania mi nie wychodzą. Naprawdę.
To odpuść.
Świetnie wyglądasz. Gustownie.
Dzięki.
W kuchni coś na ciebie czeka.
- Poważnie? - Tak.
Jeszcze się nie przebrałaś? Zaraz wychodzimy.
- Co kombinujecie? - Po prostu jedziemy do dziadków.
I będziemy zgrywać wesołą rodzinkę?
- Przestań... - To jedna wielka ściema.
Wszyscy musimy się trochę postarać.
Ale jesteś żałosna! Rzygać się chce!
Trochę jak za dawnych czasów.
Tak, dziękuję.
Mamy mało czasu. Podzielmy się zadaniami.
Powiedz Emmie, by się przebrała, a ja zamówię taksówkę.
Już zamówiłem. Emmo!
- Jest taksówka. - Idziesz, kochanie?
- Ładnie wyglądasz. - Musimy pędzić.
- To dobry pomysł? - Pewnie, wszyscy się za tobą stęsknili.
Pięknie.
Tata chciałby coś powiedzieć.
Droga rodzino, ukochana żono, piękna Claro.
Dziękuję, że znosiłaś mnie przez te wszystkie lata.
Wierzcie albo nie,
ale równo 50 lat temu, co do dnia, wzięliśmy ślub.
Nie dajmy się ponieść emocjom.
- Otworzę. - Spodziewamy się kogoś?
Tak?
Mamo, ktoś chyba podesłał śpiewający telegram.
Co tu robisz?
Co on tu robi? Zaprosiłaś go?
Dlaczego miałabym to zrobić? Co tu robisz, Rodolfie?
- Claro, spójrz na mnie. - Mamo, znasz go?
Widzę go pierwszy raz w życiu.
Co ty mówisz?
Nie zaśpiewa pan?
Masz mnie za idiotę? Wiem, o co tu chodzi.
- Gustaf, co robisz? - Spokojnie!
Nie!
Chcę, by odczepił się od mojej żony!
- Kurwa! - Pieprz się, Gustaf!
Dalej!
Dlaczego na mnie krzyczysz?
Mamo!
Jeszcze!
Dalej!
Oszalałeś? Chcesz zabić własnego brata?
Co?
Wiedziałam!
Proszę się zachowywać należycie, a unikniemy kolejnych spotkań.
Najlepsze życzenia.
Latem, zanim poznałam waszego ojca,
spotykałam się z pewnym młodzieńcem.
Włochem. Przyjechał...
Przyjechał w ramach wymiany studenckiej.
Połączyła nas szalona miłość.
Ale byłam młoda.
Co mogłam wiedzieć o życiu?
O wychowywaniu dzieci?
Powiedziałam o wszystkim Antonowi.
Uszanował to.
Bo mnie kochał.
Wszystkim się zajął.
Zorganizował adopcję.
Byłam strasznym tchórzem.
Nie miałam odwagi pokazać cię rodzinie.
To niewybaczalne.
Chodź.
- Niezła akcja. - Nils...
PRZYCHODNIA SPECJALISTYCZNA
- Marianne! - Proszę, nie mam już siły.
Zrobił się niezły bałagan,
ale nie masz się czego wstydzić. To nie stawia cię w złym świetle.
Mnie? To ty podczas obiadu zachowałeś się jak idiota.
W wyniku nieporozumienia. Ale ci wybaczam.
Wybaczasz mi? Jakie to słodkie.
To ty powinieneś prosić o wybaczenie.
- Nie wiedziałam, że to twój brat. - Nie wiem, czy brat.
Może to jakiś odległy krewny...
Na co ja liczyłam?
Nie odjeżdżaj. Musimy porozmawiać.
Wiem, że się zdenerwowałaś...
ale mnie też to dotknęło.
Jedziesz do domu?
Dokąd jedziesz?
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
ANTYKWARIAT
Proszę, Zabłąkania Hjalmara Söderberga.
- Świetnie, dziękuję. - Proszę. Miłej lektury.
- Do zobaczenia. - Zapraszam.
OTWARTE
ZAMKNIĘTE
- Cześć. - Cześć.
- Przepraszam za spóźnienie. - Spokojnie.
Własny sklepik wiąże się z obowiązkami.
- Zmieniłaś fryzurę? - Nie.
- Gustaf... - Zagalopowałem się.
Głęboko żałuję swoich słów.
To niczyja wina. Straszny zbieg okoliczności.
Muszę się zgodzić.
Zanim tu przyszłam, udałam się na długi spacer.
Myślałam o nas
i o tym, jakie mieliśmy szczęście, że mogliśmy się spotkać
i razem mieć Emmę i Filipa,
że mogliśmy sprowadzić ich na świat i...
Nigdy nie chciałam cię skrzywdzić.
W porządku, nie musisz się tłumaczyć.
Muszę, bo nie byłam w pełni szczera.
- To nie twoja wina. - Marianne.
Ja też siedzę w tym po uszy.
Gdy już odpuściłam, po raz pierwszy poczułam,
że chcę żyć swoim życiem.
I zależy mi na tym,
byś się nie martwił, bo sobie poradzę.
Zawsze o tym wiedziałem.
A, właśnie...
Niemal zapomniałem.
Jasne.
- Teraz ty. - Mam się tutaj podpisać?
Tak.
Słuchaj...
Nieważne, co zrobimy, i tak będziemy czuć, że to porażka.
- Tak już jest. - To nie jest porażka.
- Nie. - Nie.
- Nie jest. - Jak więc jest?
- Jest jak jest. - Jasne.
Cześć.
- Cześć wszystkim. - Cześć.
- W porządku? - Tak.
- Emma. - Cześć.
- Cześć - Czołem.
Cześć.
- Mamo, tato... - Cześć, bracie, oto Miriam.
- Cześć, Miriam. - Poznaliście się w szpitalu.
Racja! Świetnie!
- Cześć, siostro! - Cześć.
- Jedziesz do Berlina. - Tak.
Rodolfo poprosił o pomoc przy wystawie
i postanowiłam się zgodzić.
Świetnie, nie ma sprawy.
- Zadbam o dzieci. - Super.
- Cześć, tato. - Synku.
To ta piosenka...
- Jaka Dopadaczka? - Nikt ważny.
Kto to?
Może ktoś ważny.
Nawet bardzo ważny.
Fantastico!
Dzięki!
Napisy: Tomasz Potocki